Skip navigation
Hulp nodig?
Onbedoeld zwanger?

We zijn er voor je. Onze hulp is gratis. Neem contact met ons op!

Bel 035 621 42 05 Stuur een bericht

Ervaringsverhaal: inname abortuspil

Als Vera de abortuspil inneemt, krijgt ze spijt. Na een aantal weken bleek dat de zwangerschap niet was afgebroken. Echter, de druk die de arts en de verloskundige daarna uitoefende, bleek te groot.

Vera (42) is getrouwd en moeder van drie kinderen: twee dochters en een zoontje. ‘Ik werk vier dagen in de week als docent en geeft praktijkgerichte vakken rondom communicatie. Ik wil jongeren laten zien dat ze hun eigen loopbaan in de hand kunnen hebben als ze daarbij hun communicatieve skills inzetten. Onze oudste dochter is temperamentvol en huilde veel als baby. Ze was erg alert, sliep weinig en was snel wakker. Dat maakte de babytijd zwaar. Onze tweede dochter had ook een eigen wil, maar is een stuk rustiger. De meisjes gingen ook leuk met elkaar om. Mijn man en ik vonden ons gezin compleet.’ Vera straalt terwijl ze over haar gezin vertelt.

Onbedoeld zwanger

Vera wordt emotioneel als ze over haar kinderen praat. ‘De emotie komt door wat er daarna is gebeurd. Ik raakte door de anticonceptie heen zwanger en schrok enorm. Er kwam gelijk paniek op: over onze woonsituatie en de vraag hoe mijn man en ik dit met ons werk moeten combineren. Mijn man zag het niet zitten. Hij is gelovig, dus ik verwachtte deze reactie niet. We praatten er samen veel over, maar hij stuurt aan op het maken van een afspraak bij de abortuskliniek. Samen gingen we naar de kliniek in Eindhoven. Ik vond dat heel moeilijk. De afspraak heb ik wel zes keer verzet. Op de echo was nog niks te zien en ik werd weer naar huis gestuurd. Ik kon niet meer helder nadenken en liet de situatie maar even zoals die was.’

Twijfel na eerste pil

In de tussentijd gaat Vera naar het FIOM in Leiden. In het gesprek werd niet gekeken naar waar zij behoefte aan had. ‘Er werd niet geluisterd naar mijn paniek. Ze benaderden de situatie heel rationeel en vroegen me de voor- en nadelen op te schrijven. Ik maakte nog een afspraak in de kliniek in Eindhoven. Ik was verdoofd en voelde niks meer. Ik kreeg de eerste abortuspil in de kliniek, de overige pillen moest ik thuis inbrengen. Gelijk sloeg de twijfel toe. Dit was niet wat ik wilde. Ik googelde wat ik kon doen om de pil ongedaan te maken, maar begon ondertussen ook te vloeien. Ik vond een telefoonnummer van een huisarts die de abortuspilremmer (APR) voorschreef. Ik nam de medicatie in, maar het vloeien bleef en ik kreeg hevige krampen.’

Nog zwanger

Na een week belt ze haar verloskundige. ‘Ik wilde zeker weten of ik nog zwanger was. Op de echo is niks te zien. Ik moest het afsluiten en verwerken. Mijn dochter zei op een avond tegen mij: “Mama, je hebt een bloem in je buik.” Vijf weken later voelde ik me echter nog steeds zwanger en ook de testen bleven positief. Ik bleek toch nog zwanger. We zijn erg opgelucht, maar de twijfel sloeg ook toe over de mogelijke nadelige gevolgen van de abortuspil voor ons kindje.’

Onder druk gezet

Er volgt opnieuw een periode waarin ze zich onder druk gezet voelt. ‘Onder andere door mijn huisarts. Hij zei dat ik er niet nog weken mee moest blijven rondlopen. De verloskundige vertelde dat er kans op schade is en dat dit onderzocht moet worden in het ziekenhuis. Ik had behoefde aan informatie over de effecten van een abortuspil op het kind. Ik moest wachten tot de twintigwekenecho om te zien of er gevolgen waren. Het ziekenhuis zei dat de zwangerschap nog afgebroken kan worden als er met de echo schade is te zien. Het lange wachten werd me te veel en ik besloot opnieuw naar de abortuskliniek te gaan. Ik vroeg mijn man of hij het kindje wilde houden als hij niet gelovig was. Zijn antwoord was “nee”. Ik kon geen kindje krijgen dat niet welkom was en door mijn toedoen mogelijk ook nog gehandicapt zou zijn… In Almere kon ik zonder afspraak terecht. Er ging van alles mis en de situatie was erg bevreemdend. Het was er benauwd en de vrouwen in de wachtkamer maakten ruzie over wie er als eerste aan de beurt was. Ik vond het vreselijk en heb overgegeven op de wc. Ik wilde wegegaan, maar ik kon het niet. De mensen die de ingreep uitvoerden, spraken gebrekkig Nederlands. En de abortus was lopendebandwerk.’

Na het uitvoeren van de abortus wordt er een spiraal geplaatst, maar die begint te zweven in haar baarmoeder. ‘Ik kwam na een aantal dagen op de spoedeisende hulp terecht. Het bleek dat de spiraal een baarmoederperforatie heeft veroorzaakt. Ook zien ze dat er restweefsel in achtergebleven na de abortus. Ze wilden me medicatie geven om nieuwe bloedingen op te wekken, maar ik was klaar met alle polonaise aan mijn lijf. “Mijn lichaam lost het zelf wel op”, zei ik. En dat gebeurde. Na twee menstruaties was al het weefsel weg. Als gevolg van de curettage kreeg ik later nog een cyste. Deze knapte, wat me veel pijn gaf.’

Verwerking

Na drie maanden belt de assistent van de huisarts die de APR voorschreef. Ze begint te huilen aan de telefoon en de assistent geeft haar nummer door aan Er is hulp, de hulpverleningsafdeling van Schreeuw om leven. ‘De hulpverlener vertelde mij dat mijn ervaring traumatisch is en dat het belangrijk is dat ik goed met mijn man hierover blijf praten. Ik kon niet anders dan dit beamen, want we hebben echt een klap gehad. We verwerkten het beiden op onze eigen manieren, maar daarin moet je elkaar niet kwijtraken. Ik vond het prettig om tijdens mijn verwerking met een hulpverlener te spreken. Uiteindelijk kreeg ik zelfs EMDR-therapie. Wat er is gebeurd, doet nog steeds pijn. Maar verder gaat het goed.’

Drie jaar later blijkt Vera opnieuw zwanger. ‘Door de anticonceptie heen. Ik dacht dat ik in de overgang was, maar ik bleek dertien weken zwanger. Dat was de termijn waarin de vorige zwangerschap werd afgebroken. Mijn zwangerschap verliep goed. Onze zoon is een makkelijke baby. We zijn zo blij dat hij er is en ook de meiden zijn dol op hem. We voeden onze kinderen gelovig op en ervaren veel steun van het geloof.’

Vera heeft een boodschap voor anderen die in dezelfde situatie zitten. ‘Maak geen overhaaste beslissingen en laat je niet onder druk zetten. Er moet hier in Nederland meer aandacht komen voor de grote paniek die er is bij een onbedoelde zwangerschap. Zelf had ik enorm behoefte aan iemand die me tot rust kon brengen.’