Als jouw omgeving zegt: ‘Doe maar abortus’, maar jij voelt iets anders…

De telefoon gaat. Een jonge vrouw belt, hoorbaar nerveus. Ze vertelt dat ze 6,5 week zwanger is en het pas een week weet. Ze staat er helemaal alleen voor. Iedereen om haar heen zegt: “Doe maar abortus.” Maar diep vanbinnen wil ze moeder worden.

‘’Als je het kindje houdt, kan ik je niet helpen’’ zegt haar moeder. Haar vriend weet ook niet goed wat hij wil. ‘’Wat vind je er eigenlijk zelf van?’’ vraag ik haar. Ze valt even stil. Dan zeg ze: ‘’Ik weet het niet zo goed… Ik ben vooral bezig met wat anderen vinden.’’

Wanneer ze de ruimte krijgt om verder te voelen, komt er iets anders naar boven. ‘’Ergens ben ik blij, ik wil moeder worden. Alleen… Ik ben 23 jaar en dacht dat pas rond mijn dertigste te worden.’’

Vooral het onbegrip en de afstand die haar moeder neemt, doen haar pijn. ‘’Ik had zo gehoopt dat mijn moeder mij zou begrijpen. Ik ben echt teleurgesteld.’’

Het is voor deze jonge vrouw lastig. Gestopt met haar studie én geen werk. Ze staat er alleen voor. Wie is er voor haar…?

Door het gesprek krijgt ze hoop. ‘’Ik ben blij met jullie. Ik voel mij gezien en gehoord. Morgen heb ik mijn eerste echo, ik ben zo benieuwd!’’