Kan ik kiezen voor mijn baby?

Morgenochtend om half negen heb ik een afspraak in de kliniek…”

Een jonge vrouw belt onze hulplijn. Ze is onbedoeld zwanger en twijfelt diep over haar keuze. Haar stem is zacht, breekbaar — ze praat stiekem, want niemand mag haar horen.

Alleen haar moeder en een vriendin weten van haar zwangerschap. Haar vriend? Die verbrak het contact toen ze begon te twijfelen over abortus.

Ze vertelt over haar angst, haar onzekerheid, haar eenzaamheid. Morgen heeft ze een afspraak bij de abortuskliniek, vroeg in de ochtend. Maar haar woorden zijn doordrenkt van twijfel.
“Wat weegt nu het zwaarst?” vraag ik voorzichtig.

Ik luister. Stel kleine vragen. Ben nabij. In haar stem hoor ik: ze zoekt niet alleen antwoorden — ze zoekt hoop. Haar moeder steunt haar, hoopt dat ze kiest voor haar kindje.
Ik vertel haar heel kort iets over het wonder dat in haar groeit. Niet als druk, maar als bemoediging: er is leven, er is een toekomst.

Aan het eind van het gesprek is er iets veranderd. Ze heeft haar verhaal kunnen doen. Ze voelt zich gehoord. Ze staat er niet meer alleen voor.

Ik verbind haar met een hulpverlener van Er is hulp. Iemand die met haar meeloopt. Want juist op de moeilijkste momenten heeft ze mensen nodig die blijven.