Hoe nu verder ?

Verdriet over je abortus

Het is normaal dat je verdriet hebt. Je verdriet is een goed teken. Het betekent dat je de feiten onder ogen ziet, in plaats van ze te verbergen of voor jezelf te houden, waardoor ze zich binnenin je gaan ophopen en in je gedachten een conflict tussen goed en kwaad laten ontstaan. Je tranen werken genezend. De eerste stap om deze emotionele wonden te genezen, is toe te geven dat ze bestaan en de oorzaak ervan onder ogen te zien. Je hebt recht om verdriet te hebben. Als jij een kind verloren zou hebben door ziekte of ongeval, dan zou niemand je dit recht ontzeggen. Bij een miskraam van een kind dat welkom was, vindt men het ook normaal dat hierover verdriet is. Veel vrouwen zijn verbaasd, als ze merken dat ze verdriet hebben over een geaborteerd kind, want de abortus was toch min of meer een vrijwillige daad. Dat geeft nu juist veel meer reden tot verdriet, omdat jij je bewust bent dat de abortus ook met jouw instemming werd uitgevoerd. De gevoelens van schuld en verdriet zullen juist heviger zijn.

Dokters en anderen die ‘voorlichting’ geven over abortus of die adviseren over geboorteregeling, vrouwen die een abortus hebben gehad, psychiaters, ouders, man of vriend, hebben je misschien doen geloven dat je verdriet niet echt en zuiver is. Dit kan er toe leiden dat je je belachelijk, egoïstisch of schuldig gaat voelen en dat maakt je verwarring alleen maar groter en je gaat denken dat je helemaal doordraait.

Maar je verdriet is niet alleen echt en zuiver, het is ook normaal. Bij een zwangerschap ondergaat het lichaam veranderingen die horen bij het moederschap. Je lichaam stelt zich in op het krijgen van een kind, je verstand gaat zich voorstellingen maken van het moeder worden. Alles wat dit natuurlijke proces stopt of in de weg staat (zoals bij abortus), verstoort het natuurlijke functioneren van je lichaam en kan je geestelijke gezondheid ernstige schade toebrengen. Het is normaal om een gevoel van verlies, leegte en verdriet te ervaren!

Probeer daarom in te zien dat je volkomen normaal reageert op een tragische levenservaring. Het feit dat jijzelf meewerkte aan die tragedie, betekent niet dat je geen reden zou hebben tot verdriet, integendeel, juist hierdoor is er nog meer reden tot verdriet.

Je schuldgevoelens en de rol van anderen bij jouw abortus

Wees niet te hard voor jezelf. Een arts heeft eens opgemerkt dat onzekerheid in het begin van een zwangerschap zo algemeen voorkomt, dat dit onzeker voelen juist vaak een ‘symptoom’ is van je zwangerschap. Precies in een tijd dat door de veranderingen in je lichaam, het vermogen om een weloverwogen besluit te nemen, werd bemoeilijkt, moest je over een zaak van levensbelang beslissen. Hier kwam misschien nog bij dat je waarschijnlijk je beslissing niet zonder hulp van anderen hebt genomen.

Misschien was de vader van de baby niet bereid of niet in staat om je te helpen en de verantwoording voor zijn kind te dragen. Wellicht heeft hij op een abortus aangedrongen en heeft hij je overgehaald door emotioneel te worden of door financiële redenen aan te voeren.

Regelmatig komt het voor dat ouders, die hun dochter willen beschermen tegen pijn, vernedering, voortijdige beëindiging of onderbreking van een opleiding, abortus doen voorkomen als ‘De oplossing’ voor ‘Het probleem’. Als je niet getrouwd was, ervaarde je misschien, dat je omgang met jongens onverantwoordelijk is geweest, en dat je daarom jouw recht om voor het kind te kiezen opgaf ten gunste van de wensen van je ouders. Je meende misschien dat je geen recht had om je ouders nog verder in verlegenheid te brengen en hun plannen voor jouw toekomst in de weg te staan. Met een serieus verlangen om hen niet nog meer verdriet te doen, kreeg je de verkeerde gedachte dat abortus toch wel ‘De’ manier was om snel een einde te maken aan een situatie die anderen, die het meest van je houden, verdriet deed.

Je familie, verzorgers, je beste vriendin hebben misschien allemaal een abortus geadviseerd, ja daarop aangedrongen en het doen voorkomen als een zeer aannemelijke oplossing voor jouw moeilijke situatie.

Mensen die zich bezig houden met geboorteregeling of die bij een abortuskliniek werken, hebben je misschien onvoldoende geïnformeerd om een weloverwogen en wijs besluit te kunnen nemen. Door dit alles was je beslissing niet geheel vrijwillig.

De woorden die gebruikt werden, hebben je misschien doen geloven dat jouw ongeboren kindje nog geen echt mensje was. Ze noemden het een ‘klompje cellen’ of het ‘product van de bevruchting’. Dit is een verdraaiing van de waarheid.

Ze hebben je maar weinig of niets verteld over de mogelijke lichamelijke complicaties en nog minder, of in het geheel niet, over de emotionele gevolgen. Ze vertelden je niet veel over de manier waarop ze jouw kind zouden verwijderen en helemaal niets over de pijn die het kind daarbij zou hebben.

Het is dus heel goed mogelijk dat jij je beslissing hebt genomen op basis van onvoldoende of oneerlijke informatie.

Daarbij kan de misleidende gedachte gekomen zijn, dat nu abortus wettelijk is toegestaan, dit ook goed zou zijn. Per slot van rekening heeft de overheid bepaald dat abortus ‘goed’ is en dacht je: "Al die vrouwen dan die zich jaarlijks laten aborteren, die hebben toch niet allemaal ongelijk?" Je zou van de wetgevers in ons land mogen verwachten dat ze goede besluiten nemen.

Al deze factoren hebben ertoe geleid dat je je niet realiseerde hoe verkeerd een abortus eigenlijk wel is en wat een onrecht het is tegenover het ongeboren kind. Het is daarom niet alleen jouw fout, het is ook te wijten aan het falen van de maatschappij.

Vergeef hen die meegewerkt hebben aan je abortus

Het is normaal om boos te zijn op de mensen, die je hadden moeten steunen en opvangen op dat moeilijke moment in je leven, maar die hierin zo jammerlijk hebben gefaald. Maar boosheid die je toelaat en laat groeien in je hart, ontaardt al gauw in bitterheid en haat. Je kunt nooit emotioneel herstellen als je deze vernietigende gevoelens laat bestaan.

Probeer je in te denken dat de vader van de baby zich in het nauw gedreven voelde, klem gezet, en dat hij geen andere uitweg zag. Misschien kwam hij terug op elke afspraak en iedere onuitgesproken belofte tussen jullie beiden. Het is mogelijk dat de relatie met de vader juist is stukgelopen door de abortus. Dat is dan zo, maar vergeef hem.

Vergeef je ouders, vrienden, pastorale begeleiders, ... Ze waren fout, maar dachten dat ze goed deden en dat abortus het beste voor jou zou zijn. Helaas was hun beoordeling onjuist. Dat is triest.

Vergeef de hulpverleners van wie je vindt dat ze je voorgelogen hebben, of dat ze je niet genoeg informatie hebben gegeven, waardoor je misschien een andere beslissing zou hebben genomen.

Velen die met abortus te maken hebben, verkondigen de mening, dat het achterhouden van informatie een beslissing minder pijnlijk maakt. Wij weten dat het tegenovergestelde waar is, maar dat is op dit moment verleden tijd. Er zijn mensen die vechten voor wetten om hierin verandering te brengen. Zij willen een juiste voorstelling van zaken en feitelijke informatie voor de vrouw, die deze belangrijke beslissing gaat nemen.

Weet dat God genezing kan geven

Ik weet niet of je christen bent, maar als je soms bidt en diep in je hart graag bij God wilt horen, weet dan dat dit kan!

Veel vrouwen vertellen dat ze zich te slecht voelen om Gods vergeving te kunnen ontvangen en dat ze juist Zijn oordeel verwachten, maar lees wat God in de Bijbel zegt: "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe" (Johannes 3:16). "Een ieder" sluit iedereen in die heeft gezondigd en in hoofdstuk 3 vers 23 van de Brief aan de Romeinen staat: "Want allen hebben gezondigd ..."

Abortus is niet slechts een verkeerde handeling, een uitvoering van een ongelukkige beslissing. Het is zonde. Belijd dit aan God als zonde, en "... Hij is getrouw en rechtvaardig, om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid" (1 Johannes 1:9).

God is niet kwaad, Hij vraagt geen offer van jou om je fout goed te maken. Geen mens is daartoe in staat. Zijn Zoon, Jezus Christus, heeft Zijn leven gegeven om ook voor jouw zonde en schuld te betalen. God staat al met uitgestrekte armen te wachten en verlangt er naar om de pijn in je hart te verzachten en je wonden te genezen.

Laat niet toe dat de duivel je influistert dat jouw zonde te groot is, te egoïstisch, of te erg, en dat God je niet van harte zou willen vergeven als je Hem daar om zou vragen.

Als je Jezus Christus nog niet kent als je Verlosser, Heelmeester en Vriend, bid dan en zeg Hem in je eigen woorden dat je Hem aanneemt als je Verlosser, vertel Hem wat er gebeurd is en dat je er oprecht berouw over hebt. Je kunt ook het volgende gebed als voorbeeld gebruiken:

Vader in de hemel, ik kom nu bij U en belijd mijn zonden. Heer, het zoeken naar mijn eigen weg en het leven volgens mijn regels hebben dood en pijn voor mijn kind en mijzelf tot gevolg gehad. Vergeef mij alstublieft. Ik dank U dat U Uw Zoon liet sterven om mij te kunnen verlossen. Ik aanvaard Zijn offer voor mij.

Vader, ik leg aan Uw voeten al mijn gevoelens van schuld, verdriet en berouw. Reinig mij en genees mij door het offer van Uw lieve Zoon.

Vandaag is de eerste dag van mijn leven met U. Leer mij om Uw wil te kennen voor mijn leven. In de Naam van Jezus, Amen.

Als dit voor het eerst is dat je zo tot God hebt gebeden en je hebt geen Bijbel en je kent verder geen christenen, bel ons dan gerust op. We sturen je graag een Bijbel toe en willen ook helpen je in contact te brengen met een groep christenen in jouw omgeving waar je je bij thuis kunt voelen.